يــــــــــــــــــــــــلــــــــــــــــــــــــدا

از آواز هاي خورشيدي

امين — Mon, 30 Oct 2006 20:31:00 GMT

1 تو چه زيبايي!

اي اندوه گين ترين خورشيد زمان

تو چه زيبايي‏ !!

پريشان من _

و صدايت چه صلابت دردناكي دارد

آن گاه كه از انسان مي خواني _

2 انسان_ همچنان كه خورشيد تنهاست

و اين _ هر دو هم آواز عتيق

با آوازهاي زيبا و تلخشان

رو سوي جاده ناكجا دارند

3 دختر وحشي زماني _

تو _

خورشيد افسونگر

فريبا و خداي گونه

تنها به پاي بازي نگاه توست_

كه مي توان_ مرگ را بي هراس خوش آمد گفت

و _

فريب دردناك جهان را تاب آورد

4 تو تنها سايه گير دنج خلوت ذهن مني

به گاه غروب _

چون بر فراز شهرم_

جام از مي ناب پر مي كني

پياله به پياله ي ابرهاي دلبند مي زني

5 تو اي خورشيد مفتون

در درون گداخته ي تو

تنها _ انسان مي يابد

دهشت بارترين _

تقدير جاودانه ي تنهايي اش.

6 تو را

افسونگري تنها مي خوانم

و آن گاه كه غمگيني

سردترين خورشيد زميني

وآن گاه كه از عشق مي خواني

ژرف ترين خورشيد زماني